„Kapelsen" verkondigen GodsWoord over de gehele Wereld Htissia-avond in Pattttiu^cH NUMMER 13 34E JAARGANG ZATERDAG 14 NOVEMBER 1953 VERSCHIJNT WEKELIJKS Pater Mart. Reijnders uit Selen werkt in Fortaleza (Brazilië) Pafer Frans Beckers (Markt) Igarapé-Miri, Brazilië Pater Victor Theodorus Kersten van de Hub verblijft in Karachi in Pakistan Pater Claessen, uit China verbannen, wacht op zijn nieuwe bestemming Pater Heuvelmans in Indonesië KOU GEVAT... Pater Pierre Janssen (Ruijsstraat) in Bufula B.E, Afrika Vervolg Missie-avond op pag. 4 14didden -JCunbura UITGAVE L. KASSTEEN MARKT 28, PANNINGEN - REDACTIE EN ADMINISTRATIE: POSTBUS 2, PANNINGEN, TELEFOON K 4760-492 - GIRO 15718 - REDACTIE H. KASSTEEN Abonnementsprys 5.- per jaar bij vooruitbetaling Advertenties 10 ct per mm, bij contract belangrijke reductie Kleine advertenties (te koop e.d.) minimum 50 ct, uitsluitend bij vooruitbetaling Zoals reeds in Midden-Limburg van de vorige week gepubliceerd werd, zal morgen in bet Pa tronaat te Panningen een missie-avond gehouden worden. In het verleden mochten deze jaarlijkse avonden zich in een grote belangstelling verheu gen en kon de Panningse missionarissen en mis siezusters een prettige verrassing bezorgd wor den. Ongetwijfeld zal het morgenavond in het Patronaat weer druk zijn. In dit blad van Midden-Limburg kunt u bijzon derheden lezen over de 2 missiezusters en de 6 missionarissen uit Kapel, die uitgezonden zijn om te helpen aan de uitbreiding van het Geloof over de hele wereld. Door een misverstand is in dit overzicht van 3 Kapelse missionarissen geen ko pij aanwezig, nl. J. Verrijt, G. Gommans en L. Ebisch. Maar op de avond van morgen zullen ze niet vergeten blijven. In de circulaire die huis aan huis bezorgd wordt kunt u nadere bijzonderheden lezen over de mis sie-avond. Dat Tinus niet van Sillekoppen Hein maar van Sillekobben Koeëb is weet iedereen en de betreffende typefout zal dus geen verwar ring stichten. Zoals gezegd is de opbrengst van deze missie-avond voor onze missionarissen en missiezusters bestemd. Iedere missiezuster en missionaris krijgt na deze avond bericht dat er zoveel geld voor haar of hem beschikbaar is. Zij of hij kan dan opgeven waaraan 't meeste gebrek is. De missienaaikring kan dan zorgen dat 't gewenste bezorgd wordt, dus in de geest van: u vraagt en wij draaien. Laten we er allen voor zorgen dat er voldoende middelen zijn om eens flink en grootscheeps te kunnen „draaien". Wat zal dat niet een steun betekenen voor onze vrienden in de missie. Zij weten van deze avond en zijn benieuwd naar het resultaat. In het K.J.V.-huis exposeert de missie naaikring van Panningen morgen de resultaten van van ijverig werken in de afgelopen maanden. Het is zeker de moeite waard om daar eens een kijkje te gaan nemen en u kunt dan tevens een idee krijgen wat er zoal door de missionarissen en missiezusters gevraagd wordt. Eenieder die de missie een warm hart toedraagt, en dat zijn er in Kapel heel wat, is morgenavond in het Patronaat, dat tot berstens toe vol moet zijn. In het K.J.V.-huis moet het een komen en gaan zijn zodat de Kapelse Missienaaikring hier door gestimuleerd wordt om dit prachtig werk voor te zetten. De avond begint om 7 uur. Onlangs zond hij aan zijn moeder een prachtige, grote rozenkrans die een ereplaats in de keuken kreeg en waarvan de kralen iedere avond door moeders handen gaan als zij het rozenhoedje voorbidt en haar gedachten dan zeker ook uit gaan naar de jonge priester in Fortaleza. Voor geen geld is deze rozenkrans te koop, aldus moeder Reijnders. Ondanks het betrekkelijk korte verblijf in Bra zilië is pater Reijnders al goed gewend in het land van de koffie. Een aantal foto's toonde ons dat de zon hem flink gebruind had. We zagen hem gefotogra feerd temidden van op aspergevelden gelijkende, te drogen liggende koffiebonen, op een andere foto zittend op het onmisbare vervoermiddel in Brazilië, de ezel. Het viel daar aanvankelijk niet mee in Brazilië. Vooral de hitte was ondraaglijk. Zo erg was het zelfs, dat hij na de H. Mis te hebben opgedragen van kleding moest verwisselen, vanwege het transpireren. De fiets die hij bij zijn H. Wijding van de buurt, ten geschenke kreeg, kan hij jammergenoeg niet gebruiken. De wegen zijn er te slecht. Momenteel geeft pater Reijnders les aan een 30 tal inlandse priesterstudenten, maar hij hoopt binnenkort als missionaris aan de slag te kunnen gaan. In December zal in Fortaleza het beeld van Fatima komen. De voorbereidingen voor dit ge beuren zijn in volle gang. Bij deze gelegenheid wordt een groot congres gehouden. Alle bis schoppen van Brazilië zijn uitgenodigd. Dit zijn er maar eventjes 50. Brazilië is een gemoedelijk land. Voorschriften zoalsdie hier in Nederland gelden kent men daar niet. Op een vliegveld mag je b.v. rustig rond lopen en maar goed uitkijken dat je niet over reden wordt door een landende of startende machine. Pater Reijnders is de initiatiefnemer voor het invoeren van de noveen ter ere van de Wonder dadige Medalje. 27 November wordt gestart met een voornovene. De Maandag daarop begint dan de eeuwig du rende novene. Al sinds lang heeft de bevolking een grote de votie voor de wonderdadige medalje. De tekst van de hier in Panningen wel bekende boekjes voor de novene is reeds in de landstaal vertaald. Naast deze godsdienstige actie is in Brazilië reeds gestart met de politieke propaganda cam pagne voor de verkiezingen. Sprekers trekken reeds nu het land rond en dat duurt zo tot 1955. Bij de kamerverkiezingen in 1954 zal wel zo het een en ander te beleven zijn. Pater Reijnders spreekt van het arme volk. De tegenstelling tussen rijk en arm is ook daar hemeltergend. De prachtige villa van een rijke wordt omringd door de armoedigste hutten. De politiek in dorp of stad is voor de geestelijk heid een grote hindernis. De politieke leider van zo'n dorp of stad is schatrijk en al zijn hande lingen worden gedreven met politieke bijbedoe lingen. Bijna alle inwoners zijn van hem af hankelijk en durven zich niet verzetten tegen de onrechtvaardigheden door hem bedreven. De priester, die het zielehiel moet behartigen, heeft het dan zeer, zeer moeilijk. Maar met de hulp van Hem en onze offers en gebed, zal Zijn rijk ook in Brazilië stand houden en terrein winnen. De eerste tijd van zijn verblijf in het onmetelijke land viel het waarachtig niet mee. Het heimwee lag voortdurend op de loer en Pakistan is nu niet direct het land om je zomaar thuis te voelen. Oorzaken: Het ontzettend hete klimaat, één grote dorre woestijn (het regent er gewoonlijk maar 1 of 2 keer per jaar), het talenprobleem en de Mohammedaanse godsdienst die het succes van de missionering in de weg staat. Karachi, een stad met IV2 millioen inwoners. Prachtige, luxueuse gebouwen naast armoedige De indrukwekkende baard, waarmee Pater Beckers voor zijn vertrek naar de missie hier rondliep, siert z'n gezicht niet meer. De afstanden die pater Beckers in zijn missie moet afleggen zijn voor onze begrippen enorm. Binnenkort hoopt hij te kunnen beschikken over een motor bootje zodat het reizen dan niet zulk een groot probleem meer zal zijn. De bijna 200 jaren be staande parochie biedt ontzettend veel werk. Door de week komen er 1 of 2 mensen naar de Mis en 's Zondags ook al niet veel. Slechts enkele zijn voor de kerk getrouwd en de meesten voelen er niets voor het alsnog te doen. De parochie is zeer arm. In de kerk gebrek aan alles. Pater Beckers hoopt dat t.z.t. van de missienaaikring Panningen iets zijn parochie zal bereiken. Verder is lectuur zeer welkom. De post komt zeer onregelmatig door. Het „blaadje" is vaak niet bezorgd. Hopenlijk wordt het nu beter. Er is n.l. een postbode gesnapt die te lui was om zijn werk te doen. Dit heerschap verbrandde de post inplaats van te bezorgen. Zo iemand wordt niet ontslagen maar overge plaatst naar een groter kantoor. De lectuur die pater Beckers bereikt is voor die tijd al door zoveel handen gegaan dat 't niet mogelijk is nog te achterhalen wie de afzender was. Daar om is het niet mogelijk een bedankje te sturen. Velen weten het nieuwe adres van hem nog niet en daarom blijft post vaak onnodig lang uit. Stuur het voortaan aan het adres: Casa paroguial, Igarapé-Miri, Brasii. Pater Beckers vindt het Braziliaanse volk een goed volk. Zij staan altijd klaar om te helpen. Een grote handicap bij het bekeringswerk is het spiritisme, het geloof in geesten en de terugkeer van gestorven mensen. Velen leven onder een drukkende angst met het gevolg dat ze histe- risch of gek worden. Dit zijn zeer moeilijke bekerings gevallen. Volgens de boeken is de Braziliaan katholiek maar in feite ontbreekt er nog heel wat aan. De vraag van pater Beckers om hem en alle missionarissen door gebed en offer te helpen zullen wij niet onbeantwoord laten. hutten. Naast rijken leven er ontzettend veel mensen in de bitterste armoede en hoe ze in leven kunnen blijven is een raadsel. De nationale taal, het Urdu is zeer moeilijk aan te leren en het ergste is nog dat, als je deze taal machtig bent, je voor de meeste nog onverstaan baar bent, omdat ze een andere taal spreken. Pater Victor die indertijd bij zijn vertrek een accordeon meenam heeft van dit muziekinstru ment veel plezier beleefd bij zijn missiewerk. Zingen horen ze hem ook graag daar in Pakistan Graag gehoorde liedjes zijn: Sarie Marijs, Ouwe taaie, Tarara boemdijee, Stille nacht enz. In Pakistan zijn ontzettend veel zieken. Het ergste heerst wel de Malaria. Verder, tengevolge van de onhygiënische toestand, de daarmee sa menhangende ziekten. Buiten slapen is daar heel normaal. Een groot gevaar vormen de vele loslopende honden. Het is raadzaam om altijd een stok bij de hand te hebben om te voorkomen dat deze dieren zullen bijten. Een hondenbeet betekent bijna zeker dat men hondsdolheid krijgt. We hebben hier wel eens horen praten over sprinkhanenplaag. Daar weten ze in Pakistan ook van mee te praten. Op een avond zag pater Victor een „wolk" sprinkhanen overvliegen die een afmeting had van 10 bij 6 km. Zover je zien kon, niets dan sprinkhanen. Soms komt het ook wel voor dat voorbijgangers bij het klooster omhoog kijken en luisteren naar de door Pater Victor vanaf het dak ten gehore gebrachte accordeon klanken. Vanwege de hitte gedurende de zomerperiode dragen de paters dan witte togen. Dat baart in de straten van Karachi zeer veel opzien. Door de bevolking worden ze dan aangezien voor rijke sahibs (heren). De mensen moesten eens weten dat we, op een vraag hunnerzijds of we een taxi wensten, antwoorden „we wandelen liever" geen cent op zak hebben. Een merkwaardig verschijnsel in Karachi is dat men op straat zo weinig vrouwen ziet. Meisjes en jongens ziet men op straat nooit samen praten of wandelen. „Gevelen" is daar onbekend. De mannen sluiten hun vrouwen angstvallig op in de huizen of hutten. De mannen zijn erg achter dochtig en de vrouwen niet te vertrouwen. What about: verkering,, verloving en trouwen? Dit alles is daar een handelskwestie. De bruid wordt door haar vader verkocht aan de vader van de jongen en het komt voor dat bruid en Einde October van het jaar '51, toen er in Pan ningen de gebruikelijke Missie - Zondag gevierd werd, publiceerde Mid den-Limburg onder de ■titel „Helden aan het Wereld-Missiefront" een serie brieven en messa ges van de Panningse Missionarissen werk zaam in 't uitbreidings gebied van de H. Kerk. Een bericht, vergezeld van 'n „kiek" nl. „Maal tijd met de bekende twee stokjes", herinnerde er aan dat Panningen ook aan het China Missie front vertegenwoordigd was door pater H. Claes sen. Toen reeds werd be kend gemaakt dat de uitwijzingen en verban ningen van Missionaris sen uit China op volle gang waren vanwege de Communistische Kerk vervolging. Precies twee jaar verblijft pater H. Claessen thans in Pan ningen. Lang zal dit ver blijf hier in Panningen niet meer duren omdat hij iedere dag bericht verwacht om zich naar zijn Overste in Frank rijk te begeven. Pater Claessen, de nes tor onder de Panningse missionarissen, denkt met weemoed terug aan het arme Chinese volk. Het is een zeer zware missietijd geweest daar in China, vooral sinds 1937 toen de Japanners 't missiegebied bezetten. Het ergste was 't wel toen in 1942 de poorten van het concentratiekamp achter hem dichtvie len en hij daar tot Augustus 1945 moest ver blijven. Uren kan deze missionaris vertellen over het onmetelijk grote China en zijn goede be volking. Hoe ze voor een schier hopeloze taak stonden na de capitulatie van Japan. Het werk van jaren was kapot gemaakt. De „maaltijd met de bekende twee stokjes" was een gebeurtenis van recente datum, die als voor teken van de heropbouw van de missie op een gemoedelijke manier moest getuigen, toen weer de scholen, na de Japanse bezetting plechtig heropend konden worden. De missionaris werd bij die gelegenheid onthaald: en de gebruikelijke manier, in China zoals in de rest van de wereld sloot in een „maaltijd"... met de bekende twee stokjes. In die tijd herleefde de hoop, en met alle krachten was weer de missie aan het werk ge togen om de sporen van oorlog en bezetting uit te wissen. In korte tijd waren er tekenen van herwonnen levenskracht in kerken en ka pellen, scholen en weeshuizen, in ziekenhuizen en overal te bespeuren. Jonge krachten vloeiden Reeds een van de oude ren onder de Panningse missionarissen is „Pas toor" (zo wordt iedere dienstdoende geestelijke in Indië genoemd) Th. Heuvelmans, die reeds 30 jaar werkt in de stad Surabaja. Veel nieuws is er over het missiewerk van deze priester niet te achterhalen. Sporadisch ontvangt zijn familie 'n levensteken van hem. Kort na zijn wijding mocht m'nheer Heuvel mans deel uitmaken van de pioniersgroep die op Java een missiegebied van de paters Jezuïten gingen overnemen. Van de uit vijf man bestaan de pioniersgroep is pater Heuvelmans nog alleen op zijn post gebleven. Twee van hen zijn over leden, te weten: Overste Th. de Backere en C. Klamer. De twee anderen moesten om gezondheidsredenen repatriëren. De aan de oorlog verbonden ellende bleef onze dorps genoot niet bespaard. Gedurende lange tijd ver bleef hij in de Japanse interneringskampen. Tweemaal verbleef hij voor enige tijd met va- cantie in het vaderland en wel in de jaren 1933 en 1947. Zonder veel vertoon verricht hij in de wereldstad Surabaja zijn levenstaak, een taak die ongemerkt een gestage invloed uitoefent op 't behoud en de groei van het geloof. Bedek keel en borst met de pijn stillende Thermogène; de weldadi ge warmte verjaagt verkoudheid. bruidegom elkaar eerst voor het eerst zien als ze getrouwd zijn. Bruiden kunnen duur zijn 1000.-) en goedkoop 200.-). Problemen zijn er in Pakistan nog bij de vleet: b.v. herleving van de Islam, de wandluizen in Karachi, de schorpioenen en slangen in de woes tijn, de wrede varkens en dolle honden, het kas ten systeem, de corruptie en omkoperij onder politie en regeringsambtenaren, de irrigatie, kerkvervolging in Midden Pakistan enz. enz. Gelukkig voor Pater Victor heeft hij de moeilijk heden, die in het begin van zijn verblijf in Pakis tan rezen, het hoofd weten te bieden en hoopt hij met de steun van ons aller gebed mede te kunnen helpen aan de uitbreiding van Gods rijk, ook in het arme Pakistan. toe als versterkingen voor het enorme werk dat toen te verrichten lag. Het sociale-bijstand werk in het zwaar geteisterde land ten bate van de zwaar beproefde millioenenbevolking ging in be langrijke mate door de handen van de missie, die in staat was de in armoe en ziekte gedom pelde massa's ter plaatse te bedienen... De toe komst was schoon. Uitbreiding was noodzakelijk: verdeling van het werk, organisatie op grotere schaal. Honderd, honderd twintig, honderd der tig missiegebieden of diocesen gingen aan het werk met hun staf van priesters, zusters, broe ders, catechisten. Zou dan eindelijk, na eeuwen van lijden en zwoegen, de dag gekomen zijn van de totstandkoming ener grote Kerk in het Verre Oosten? Het was een schone droom van de dui zenden missionarissen die zich aan de missie bij uitnemendheid China met hart en ziel hadden toegewijd. De werkelijkheid echter kwam als een donder slag die schone droom verbrijzelen. De Commu nistische storm raasde kort nadien over geheel China. Van de duizenden missionarissen bleven er na luttele jaren twee of drie honderd over. De meesten van de overgeblevenen hebben hun namen staan op de lijsten der gevangenen, be lasterden, gefolterden. Griezelige verhalen be reikten ons over de Kerkvervolging: statistieken van uitgewezenen en bannelingen, relazen van volksgerichten en publieke verguizingen, van wreedheden en geraffineerde martelingen. De vij and viert hoogtij met leugen, nijd, gramschap, met laster en haat, met ongerechtigheden zonder naam op alle gebied, met roof en moord. Van achter het ijzeren gordijn... gruwelen die de mensheid onteren... De wereldopinie komt in opstand. Er is één ding dat onze aandacht vergt laat een oud-missionaris van China dit even duidelijk maken aan de hand van de laatste gebeurte nissen en de betekenisvolle gegevèns ons veel vuldig door de pers verstrekt. Tegen de Kerk vervolging, de onderdrukking, de afbraak, de ge wetenloze campagne van uitroeiing achter het ijzeren gordijn, wordt openlijk geprotesteerd door middel van telegrammen van overheidspersonen en verenigingen. Dit is uitstekend. Maar niet ge noeg: en laten we ons niet in slaap sussen door dit officieel vertoon van sympathie: wij moeten meer doen, wij moeten hulp bieden. De strijdende Kerk achter het ijzeren gordijn, en in het on metelijke China, heeft recht op onze broederlijke hulp, morele en geestelijke hulp, als we geen andere kunnen verstrekken. In de gevangenissen van Communistisch China vervaardigen bisschoppen en priester-missiona rissen rozenkransen met geknoopte koordjes, met deegballetjes aan een touwtje geregen, ze tellen de „Wees-gegroetjes" op de vingers van hun ge kluisterde handen, op de tralies van hun cachot hun bewakers denken dat ze krankzinnig zijn wanneer ze zacht prevelen en tien sprietjes ver schuiven van rechts naar links en van links naar rechts... Die mannen hebben alleen nog het gebed als bron van kracht tot hun beschikking, en ze weten wat gebed voor een macht is. Die mensen moeten wij helpen. Wij moeten de Kerk van China helpen redden door gebed: niet door protest-telegrammen alleen in min of meer plechtige stijl maar door daadwerkelijke gees- tijke hulp die het ijzeren gordijn wel degelijk kan doordringen en onze lijdende en verguisde broe ders wel degelijk kan bereiken via Onze Lieve Heer en Zijn Heilige Moeder. Het artikel over de Mau-Mau in Midden-Limburg van enige tijd geleden, zullen de lezers zich nog wel kunnen herinneren. Pierre Janssen heeft er al menig jaar missiear- beid op zitten en zal in 1954 of begin 1955 voor een welverdiende vacantie naar Panningen ko men. Temidden van de inlanders in B.E. Africa is er werk genoeg aan de winkel. Gebrek aan tijd is er voortdurend. Dit is zeer goed te be grijpen als we bedenken dat hij naast het missiewerk ook nog moet zorgen voor scholen bouw, putten graven, inkopen van de daarvoor benodigde materialen enz. Op een gegeven ogenblik stond Pater Janssen voor zoveel taken dat hij er geen gat in zag. Leest U maar. De hoofdonderwijzer en een onderwijzeres wer den ziek, de andere onderwijzeres moest naar

DIGITALE PERIODIEKEN IN DE VOORMALIGE GEMEENTEN HELDEN, MEIJEL, KESSEL EN MAASBREE

Midden-Limburg | 1953 | | pagina 1